Mama & Baby Persoonlijk

Het Gaat Zo Snel!

25 januari 2016

Taart GenderVanmorgen scrolde ik door mijn ‘timehop’ app heen en kwam ik deze foto tegen. Het is vandaag alweer een jaar geleden dat we via deze taart aan familie bekend maakte dat we een dochtertje zouden krijgen. EEN JAAR GELEDEN. De tijd vliegt!

Wanneer je kindje net geboren is, of zelfs wanneer je nog zwanger bent, krijg je het al te horen: ‘geniet er maar van, voor je het weet zijn ze het huis uit’. Eerder vond ik dat gezeur en wilde ik er niet naar luisteren, maar nu ben ik zelf zo’n moeder die het tegen anderen roept. Het gaat snel. Té snel.

Een jaar geleden zat ik vol spanning, met bol buikje op de bank te wachten tot de visite kwam. Die ochtend hadden we de taart opgehaald in Gouda. Weken ervoor had ik al een mail gestuurd met het idee om een ‘Gender Reveal Taart’ te laten maken. De bedoeling was dat de echoscopist het geslacht voor ons geheim zou houden. Ze zou het op een briefje schrijven en in een envelop doen. Die envelop zouden we gaan brengen bij Big Mamma Cake Bos in Gouda en zij zou voor ons een taart maken met roze of blauwe vulling.

Vrijdag stond de pret echo gepland. Bloednerveus stapte we het pret echo bureau binnen en legde ik uit wat de bedoeling was. Ik mocht op de stoel gaan liggen en toen ze het apparaat op mijn buik zetten was de kleine goed te zien. Ze spartelde vrolijk, was aan het gapen en maakte nog een mooie koprol. De echoscopist was al een tijdje stil en ineens riep ze: ‘nou, dat is duidelijk. Een meisje!’. Ik schrok me te pletter, want dit was helemaal niet de bedoeling! We wilden het helemaal nog niet weten! Toen ik haar geschrokken aankeek en stamelde ‘je zou het toch op het briefje schrijven?’ trok ze een beetje wit weg. Ons hele plannetje kon niet door gaan, maar oooh, wat was ik stiekem blij dat we het al wisten. Als goedmakertje kregen we zo’n 5 foto’s extra. Waaronder 1 waarop Freya gaapt. De engste echo foto die ik ooit heb gezien.

Zondag was het zo ver. Met mijn bolle buikje op de bank, cola light erbij, misselijk door de hormonen en de spanning. De visite kwam te laat. Ik wilde dol graag aan iedereen vertellen dat we een dochter zouden krijgen. Én dat die dochter als tweede naam, de naam van mijn pas overleden oma zou dragen. Want net als over het geslacht, deden we over de naam niet moeilijk. Ik kan toch geen geheimen bewaren.
Toen de visite er eenmaal was hebben we snel de taart aangesneden. Iedereen was er van overtuigd dat ik in verwachting was van een jongetje. We hadden vrijdag immers al gezien wat het geslacht was, dat MOEST het wel een jongen zijn. De verbaasde kreten van iedereen toen ze de roze vulling zagen vind ik dan ook nog steeds leuk om terug te horen.

Dit alles is inmiddels al een jaar geleden. Freya is op 10 februari alweer 8 maanden oud. 26 februari is ze net zo lang uit de buik als dat ze er in gezeten heeft. Dus ja, de tijd vliegt. En hoewel het hartstikke leuk is dat ze iedere dag weer nieuwe dingen kan, iedere dag een beetje groter word, is het stiekem ook wel moeilijk. Bleef ze maar altijd klein.   (:heart balloon:)

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

<3 </3 :watermelon: :sunflower: :strawberry: :shoe: :love: :house: :hi: :grow: :gift: :gift2: :elephant: :drops: :clover: :cherry: :caterpillar: :castle: :candles: :cake: :bow: :boat: :bird: :balloon: :D :-< :*: :***: (r) (ff) (f) (:heart balloon:)