Health Mama & Baby Persoonlijk

Ik Ben Zwanger & Ik Heb Borderline

13 april 2015

Zwanger en borderline

Stoppen met roken, gezonder gaan eten, foliumzuur slikken. Allemaal logische stappen als het neer komt op ‘starten met kinderen’. Maar wat als je, net als ik, gediagnostiseerd bent met borderline persoonlijkheidsstoornis? Is zwanger raken wel verstandig? Hoe zit dat met medicijnen? En ga ik straks een goede moeder zijn? Allemaal vragen die bij mij door mijn hoofd schoten. Vandaag wil ik mijn ervaring over zwanger zijn en het hebben van een psychische ‘ziekte’ met jullie delen.

Al jaren wil ik moeder worden. Toen ik zelf nog een kind was was ik al gek op kinderen en kon ik razend enthousiast worden van flesjes, rompertjes en luierkontjes. Dat ik jaren later met de stempel ‘borderliner’ door het leven moest, daar heb ik nooit over na gedacht. Ik wist niet eens dat het bestond.
Toen ik 18 was kreeg ik dan eindelijk die diagnose. Eindelijk ja, want nu kon ik gericht hulp krijgen in plaats van 1e lijn gesprekken waarvan er maar 8 werden vergoed. Ik heb toen al veel gepraat over mijn kinderwens. Het ging helemaal niet goed met me, ik was vaak depressief, deed meerdere keren per dag aan zelfbeschadiging en zag mezelf totaal niet in een moeder rol. Nee, ik zou nooit aan kinderen beginnen, dat wil ik ze niet aandoen. Jaren van behandeling volgde en 2 jaar geleden heb ik dan eindelijk de enige, geschikte behandeling voor mij afgerond. 31 mei 2014. Ik zou alleen nog nazorg krijgen. Die heb ik nu nog steeds, maar het betekend niet meer dan eens in de zoveel tijd langs gaan wanneer ik vind dat ik dat nodig heb. En daarnaast kan ik altijd bellen.

Juni 2014, Dennis en ik hadden het toch wel veel over kinderen. Lang heb ik geroepen voor mijn 25e mijn eerste kind te willen. Daar moest hij heel erg aan wennen, maar uiteindelijk is hij toch overstag gegaan. Je kunt maar beter vroeg beginnen, sommige stellen doen er jaren over. Bij ons was het binnen 2 maanden raak. Ik was al 4 maanden gestopt met roken, nu slikte ik enkel nog medicatie. Sinds ik de positieve test in mijn handen heb gehad heb ik de medicijnen nog 1x aangeraakt; om ze in een laatje op te bergen. Anti-depressiva en anti-psychotica leken me geen goede stoffen om binnen te krijgen als je nog een klein wurmeltje in ontwikkeling bent. Ik nam contact op met mijn huisarts om te overleggen, hij stuurde me vervolgens door naar de gynaecoloog. Tijdens het eerste gesprek kwam naar voren dat ze me wat beter in de gaten wilde houden. Dit omdat er meer kans zou zijn op depressie (tijdens en na de zwangerschap) en dat is niet goed voor het kindje. In plaats van de verloskundige zag ik dus de gynaecoloog en daarnaast werden er afspraken gemaakt met een psychiater. Dat ik met mijn medicatie gestopt was, dat was goed. Maar de manier waarop ik het had gedaan was ‘gevaarlijk’. Ik slikte geen hoge doseringen, maar abrupt stoppen is geen goed idee. Ik had beter af kunnen bouwen voor de zwangerschap. Ik zal heel eerlijk zijn; stoppen was moeilijk. Niet omdat ik dacht dat ik de medicatie nodig had, maar ik viel even in een zwart gat. 2 weken lang kon ik alleen maar huilen, heb ik zelfs na gedacht over beschadigen en leek het me beter de zwangerschap af te breken want ik zou toch geen goede moeder zijn. 2 weken lang heb ik dit van mezelf geaccepteerd. Toen was de maat vol. Ik heb mijn therapeut gebeld en gevraagd of ik meer gesprekken kon krijgen. Ik heb alles aangegrepen wat me werd aangeboden. Het ging nu niet meer om mij, maar om het mensje dat in mij groeit, en die kan die medicijnen (maar ook dat achterlijke gedrag van mij) totaal niet gebruiken. Ik ben nu dus al bijna 29 weken gestopt met medicatie en echt; ik voel me fantastisch! Ja, de negatieve gevoelens zijn er ook, maar niet meer dan bij ‘gezonde’ moeders. Mocht je zelf medicatie slikken en een kinderwens hebben, ga dan eerst naar de huisarts of psychiater om te overleggen. Het heeft bij mij 2 weken geduurd voor ik inzag dat het niet ging en dat zijn 2 weken te lang.

Zwanger en borderline 2

De gynaecoloog heeft mij doorverwezen naar een psychiater die gespecialiseerd is in zwangerschap en psychiatrie. Met haar en Dennis heb ik een zogenaamd noodplan opgesteld. Hier in heb ik aangegeven wat ik belangrijk vind voor mijzelf en voor het kind, maar ook hoe ik wens dat er met mij wordt omgegaan. Zo kan ik bijvoorbeeld helemaal niet tegen kritiek en heb ik vaak de angst om te falen. Om te kijken of met mij en de baby straks alles goed gaat blijf ik na de bevalling 12 uur in het ziekenhuis (dit is normaal gesproken 3 uur). In die tijd wordt het kindje gewassen, nagekeken, gevoed etc. Op dit moment weet ik nog niet of ik het aandurf mijn kindje ‘af te geven’ aan een zuster. Daar hebben we dus afspraken over gemaakt. Alles is netjes op papier gezet en staat in de computer en ook neem ik het hele plan mee als ik ga bevallen. Nu wilde ik toch wel bevallen in het ziekenhuis, thuis geeft dat zo’n troep, maar ik heb nu ook een medische indicatie gekregen. Thuis bevallen is geen optie. Toch word het geen medische bevalling. Mocht het nodig zijn dan kan de gynaecoloog bij staan, maar voor nu is het plan dat ik gewoon ga bevallen met hulp van mijn verloskundige.

Ik moet toegeven dat ik het soms wel spannend vind. Hoe ga ik het straks doen als moeder? En wat nou als het na de bevalling ineens helemaal mis gaat? Ergens vind ik het helemaal niet leuk dat er zo veel nadruk op mijn stoornis ligt en dat ik ‘anders behandeld word’. Aan de andere kant vind ik het ontzettend fijn. Ik krijg van alle kanten hulp aangeboden en mocht ik tijdens mijn kraambed ineens enorm achteruit gaan dan is iedereen zo op de hoogte van mijn situatie dat we er waarschijnlijk heel vroeg bij zijn. Natuurlijk ga ik er niet van uit dat dit gebeurd, want ik voel me goed, beter zelfs, zonder mijn medicatie. En door lange jaren therapie ben ik echt wel gaan herkennen wanneer het niet goed met me gaat.

Toen ik de positieve test in handen kreeg was ik blij, heel blij. Zo blij dat ik er van ging huilen. En ik denk dat dat toch wel genoeg zegt. Dit kindje is ontzettend welkom en ik houd nu al zo verschrikkelijk veel van haar. We hebben een mooi huisje, Dennis heeft een goede baan en ik ben straks 24/7 thuis om voor ons kind te zorgen. En dat is wat telt. Niet mijn borderline, niet de manier van bevallen, niet de medicijnen, maar de liefde en veiligheid die we aan ons kindje kunnen bieden. Ik mag dan een stempel hebben waar ik nooit meer vanaf kom, ik krijg er straks een veel mooiere stempel bij: moeder.

You Might Also Like

14 Comments

  • Reply agneta 13 april 2015 at 07:13

    Wat pittig, maar wat super goed om je verhaal te delen. De gezonde vragen die je stelt en het feit dat je zo duidelijk kiest voor de baby vind ik echt mooi om te lezen. Heel veel succes met de bevalling en genieten van je baby.

    Liefs Agneta

  • Reply sonja bennik 13 april 2015 at 08:10

    Hoi
    echt mooi gezegd meid en alles komt goed na de bevalling
    zwangerschap huilbuien zijn normaal en gedachten over een goed moeder zijn ook
    hoort er allemaal bij
    xxxxx

  • Reply milou 13 april 2015 at 08:23

    Toen je mij vertelde dat je zwanger was, was ik blij, heel blij. Maar ook bij mij kwamen/komen er een hoop vragen. Je doet het super goed. Ik ben heel trots op jou, we spreken elkaar iets minder en ook dat roept soms vragen op bij mij. Ben ik nog wel een goede vriendin? Laat ik haar niet te veel aan haar lot over? Maar ik weet dat het goed zit tussen ons en dat we elkaar niet iedere dag hoeven te spreken. Je weet dat ik er altijd voor ben. Altijd! Met borderline, met medicatie, met een rot humeur, het maakt allemaal niets uit, jij bent mijn lieve vriendinnetje en daar komt niets of nimand tussen. Al heb ik nayuurlijk het allerliefst dat je je gewoon helemaal heppie de peppie voelt en optimaal kan genieten van dit mooie wonder! SILKE JE BENT EEN SUPER HELD!! ( En die lieve Dennis natuurlijk ook!!) (<3)

  • Reply Lynn C 13 april 2015 at 09:44

    Ik heb je verhaal met interesse gelezen.
    Panikeer niet meteen als het niet gaat zoals je verwacht. Iedere moeder heeft wel moeilijke momenten met haar kind. Het is nu eenmaal niet altijd gemakkelijk. Maar dat betekent niet dat het slecht gaat. Je hebt gelukkig je vriend om je te steunen. Wees niet bang om hulp te vragen wanneer je het nodig hebt.
    Veel geluk met je kleine wonder.
    Groetjes
    Lynn

  • Reply mandy 13 april 2015 at 10:09

    Heel erg mooi geschreven, je word vast een super moeder! Ik kan me zelf erg vinden in jouw verhaal.

    Ik heb zelf 2 kinderen en slik antidepresieva. Mijn kinderen zijn mijn aller grootste steun als ik in een diepe put eventjes zit. Ze fleuren me echt altijd op :*:

    Succes met alles en lekker genieten van je zwangerschap laat je maar veel verwennen. X

  • Reply femketje 13 april 2015 at 10:42

    Die laatste zin geeft me tranen in mijn ogen! Zo mooi verteld! ♡

  • Reply Lynn 13 april 2015 at 11:04

    Wauw Silk! Wat heftig en eerlijk maar vooral mooi! :love: :elephant: :balloon:

  • Reply Joy 13 april 2015 at 12:50

    ik kan hier maar 1 ding op zeggen: RESPECT! :love:

  • Reply Roxanne 13 april 2015 at 13:45

    Heftig! Maar fijn dat je een goede therapie gehad hebt waardoor je je kinderwens in vervulling kon laten gaan. En ook erg fijn dat je nu extra begeleiding krijgt bij je zwangerschap en bevalling.

  • Reply Kattenkoppen 13 april 2015 at 15:06

    Lieve Silke,

    Wat een mooi bericht :) Maar ik kan me geen betere moeder voorstellen, jullie zijn er zo ontzettend klaar voor. Dat je af en toe een beetje maf/depri bent dat hoort er gewoon een beetje bij. Je hebt ondanks je zwangerschap je borderline naar ons idee zo goed onder controle. Je word een geweldige moeder die een liefdevol huis kan geven aan Freya en wat is er belangrijker dan dat? We houden van jullie en mocht het een keertje niet zo lekker gaan dan komen we met alle liefde helpen.

    XXX <3 <3 <3

  • Reply Clio 13 april 2015 at 20:55

    :love:

  • Reply Angela | Great Body & Skin 21 april 2015 at 13:56

    Je doet het goed hoor meis! Mooie afsluiter!

  • Reply Anoniem 17 juni 2016 at 23:38

    Hoi hoi! Ik heb sinds kort te horen gekregen dat ik borderline heb. Dat was ff slikken. Moet er ook nog even aan wennen aan die “stempel” het eerste wat in mij opkwam was ” kan ik nu nog wel ooit moeder worden?” Zo kwam ik op jou blog terecht! Wat een mooi en ontroerend stuk en super dat je dit wil delen. Ik hoop dat ik ooit met de juiste hulp net zo ver als jou kan komen en net zo een goede moeder kan worden.

    Groetjes :) :hi:

    • Reply Silke Bouwes 25 juni 2016 at 21:33

      Wat fijn dat je zoveel aan mijn artikel hebt gehad! Ik weet zeker dat als je er vol voor gaat het ook jou kan lukken! Het is pittig en je gaat jezelf echt tegenkomen, maar het heeft mij ontzettend veel geholpen. Misschien kan je eens kijken naar schema therapie? Dat heeft mij veel inzicht gegeven in mijn moodswings. Heel veel succes

      Liefs

    Leave a Reply

    <3 </3 :watermelon: :sunflower: :strawberry: :shoe: :love: :house: :hi: :grow: :gift: :gift2: :elephant: :drops: :clover: :cherry: :caterpillar: :castle: :candles: :cake: :bow: :boat: :bird: :balloon: :D :-< :*: :***: (r) (ff) (f) (:heart balloon:)