Mama & Baby

Mijn Bevallingsverhaal

13 juli 2015

Mijn bevalling, daar was ik zo benieuwd naar! Hoe zou het aanvoelen, zou het lang duren en waar ik het meest nieuwsgierig naar was; hoe zou ze er uit zien? Toen de artsen me na 2 weken in het ziekenhuis kwamen vertellen dat ze me 09 juni zouden gaan inleiden heb ik gehuild van blijdschap. Eindelijk kwam er een einde aan, eindelijk zou er iets meer gaan gebeuren en EINDELIJK zou ik niet meer hoeven te stressen of het met mijn kindje wel goed zou gaan in mijn buik..

Op dinsdag 09 juni werd ik rond 8 uur in de ochtend wakker gemaakt. Ik moest na mijn ontbijt direct gaan douchen, want om 10 uur zouden de artsen langs komen om te beslissen wat we zouden gaan doen. Ik heb mijn ontbijt nog nooit zo snel naar binnen weten te proppen als toen. Ik ben als een razende onder de douche gestapt en om half 10 lag ik al klaar in bed, te wachten op de artsen. Die kwamen uiteindelijk rond half 11.

Er werd eerst van binnen gevoeld of ik al ontsluiting had en ik zat zo rond de 1,5 á 2 centimeter. De arts vertelde dat we konden beginnen met tabletjes. De ontsluiting zou dan langzaam op gang komen en het zou op die manier beter zijn voor onze beep. Ook konden we nu al via het infuus de weeën opwekken, dat zou sneller gaan, maar het zou waarschijnlijk wel pijnlijker zijn omdat er zo’n vaart achter zou zitten. Ik heb toen besloten om voor de tabletjes te gaan en die hebben ze direct vaginaal ingebracht. En toen begon het wachten.. Ik ben in de tussentijd nog met Dennis naar beneden gegaan en hij heeft me, in mijn rolstoel, nog lekker naar buiten gereden zodat ik in het zonnetje kon zitten. Ik kreeg af en toe wel wat pijnlijke harde buiken, maar ik had niet het idee dat ik zou gaan bevallen.

Vier uur na het inbrengen van de eerste tablet kwamen de artsen weer langs. Even voelen of het al wat was opgeschoten. Aangezien ik wel wat harde buiken had gehad dacht ik dat er misschien wel een centimeter verschil zou zijn, minimaal. Maar terwijl de dokter met haar vingers zat te wroeten wist ik genoeg. Ik was geen eens een millimeter verder en weer kreeg ik de keus: infuus of tablet? Ik besloot om weer voor het tabletje te gaan. Een natuurlijke bevalling gaat, meestal, ook niet super snel, dus hoe langzamer hoe beter leek me.

Rond een uur of 6 ’s avonds kwam er weer een heel team witte jassen mijn kamer binnen. Weer werd er even getoucheerd en wéér was er niets veranderd. Omdat mijn vliezen al gebroken waren en onze kleine in een stuit lag moest er een zeer ervaren gynaecoloog bij de bevalling aanwezig zijn. Omdat die ’s nachts geen dienst zou hebben (behalve voor spoedgevallen) werd er besloten dat we de volgende dag verder zouden gaan. Ik was best een beetje teleurgesteld, maar ik zat ook niet te wachten op een moeilijke bevalling. En dus ging ik die avond maar vroeg naar bed.

Van nacht rust kwam alleen niet veel. Door het toucheren had ik ontzettende krampen in mijn buik en ik heb toen om 2 uur toch maar op het belletje gedrukt. Ik kreeg iets voor de pijn en een prik met een slaapmiddel zodat ik in ieder geval genoeg rust zou hebben.

De volgende ochtend begon het weer opnieuw. Ik werd gewekt, mijn ontbijt werd gebracht en ik moest gaan douchen. Dit keer had ik iets minder haast. ‘Er zal vast wel weer niks gebeuren vandaag’ dacht ik nog. Maar niks was minder waar! Terwijl de arts bij me binnen voelde keek ze me heel vrolijk aan en zei ze: ‘3 centimeter! Je mag aan het infuus’. Ik had me van te voren nog bedacht dat ik me zou gaan opmaken en mijn haar zou doen, want ik wilde mooi zijn op alle foto’s en bevallen in stijl (niet gelukt, check die onderkin op de foto hierboven. En toch is het mijn favoriete foto ooit!). Helaas, er was geen tijd om met foundation te gaan smeren want 10 minuten na het goede nieuws werd het infuus al geprikt. Het stond nog maar 5 minuten aan en toen moest ik al overgeven, waarschijnlijk van de spanning. Gelukkig zou het niet de eerst keer zijn en waren ze inmiddels al wat van me gewend..

De weeën begonnen al vrij snel, maar gelukkig was het nog makkelijk uit te houden. Het deed geen pijn (niet meer als eerder, toen ik onregelmatige weeën had) en ik kon tussendoor nog heerlijk genieten van een bakje pringles. Ik heb gezellig met Dennis zitten kletsen, hem nog bevelen gegeven mijn voeten te kriebelen en de baby kleertjes vast klaar te leggen. Ik heb spelletjes kunnen spelen op mijn telefoon en ik voelde me er super relaxed bij. En toen was het infuus leeg..

15 minuten lang stond dat ding te piepen voor er iemand kwam om het te vervangen. Ik had al een aantal keren gebeld naar de zuster want toen het infuus leeg was kreeg ik ook geen weeën meer. Mijn lichaam wilde het proces niet over nemen en zonder infuus gebeurde er gewoon helemaal niks. Toen er iemand kwam om het infuus weer bij te vullen was ik aan het begin nog erg blij, maar dat was al snel over. De weeën gingen door op dezelfde frequentie als daarvoor, maar omdat ik een kwartier niks had gevoeld sloeg dat in als een bom. Ik moest direct weer overgeven en kon me aan het begin geen houding geven door de pijn. Uiteindelijk lukte het me goed om het weg te zuchten en kon ik tussendoor weer een beetje lachen.

Tot een uur of 18:00 ’s avonds. De weeën volgden elkaar ontzettend snel op en terwijl de ene afzwakte begon de ander al. Ik kon absoluut geen rust vinden en wist niet meer waar ik het zoeken moest. Door de natuurlijke pijnstillers die mijn lichaam aanmaakte viel ik continue in slaap (ja, echt! Ik verging van de pijn, maar was helemaal van de kaart) en doordat ik zo afwezig was raakte ik lichtelijk in paniek. Hoewel ik van te voren echt geen pijnstilling wilde hebben, heb ik er uiteindelijk bijna om gesmeekt. En dus werd ik naar een andere afdeling gereden voor een ruggenprik.

Maar de ruggenprik werd niet goed gezet en ik kreeg een te lage dosering omdat ze geen rekening hadden gehouden met mijn lengte. Er werd nog een extra dosis bij gegeven, gecheckt of ik het ijs voelde op mijn been.. Niks hielp. Ik bleef pijn houden. Ondertussen was de verloskundige met Dennis aan het overleggen over mijn piercing. Mijn sieraden konden makkelijk af, maar mijn smiley piercing zou doorgeknipt of open gebogen moeten worden. Ik snapte er geen snars van en begreep niet waar die mensen zich druk om maakte.

Na wat een eeuwigheid leek te duren werd ik terug gebracht naar mijn kamer. Nog steeds had ik pijn en tussendoor was ik nog steeds van de kaart. Dennis gaf me drinken, kriebelde mijn voeten en deed hard zijn best om het me naar de zin te maken. Toen stonden er ineens weer allemaal witte jassen op de kamer en werd er nog een keer gevoeld hoe ver de ontsluiting was. Die bleek uiteindelijk al 10 centimeter te zijn. Ik moest nog even op mijn zij gaan liggen zodat beep wat beter kon indalen en ik mocht heel zachtjes mee persen.

Van persdrang kon ik me van te voren echt geen voorstelling maken, maar toen het er eenmaal was begreep ik het gevoel heel goed. Dat kind moet er uit, en wel nu! Het enige dat ik me nog kan herinneren is dat ik bij iedere wee hoorde hoe langzaam en zacht de hartslag van mijn kindje werd. Waar de monitor normaal rond de 150 aangaf, zakte dat getal tot rond de 35. Tijdens het persen was dat het enige waar ik me op kon focussen. Ons meisje had het duidelijk niet meer naar haar zin en moest er zo snel mogelijk uit. Na 15 minuten besloot ik pas om tussen mijn benen te kijken. Ik had van het persen helemaal geen pijn en schrok me dan ook kapot toen ze er al voor het grootste gedeelte uithing. “PAK DE CAMERA!” riep ik naar Dennis. Uiteindelijk was hij net te laat en is het eerste beeld dat we hebben dat ze al op mijn buik ligt.

Ik heb 20 minuten geperst en toen was ons wondertje al op de wereld. Ze werd op mijn borst gelegd, maar ze deed niet zo veel. Er werd over haar rug gewreven, in haar voetje geknepen en zelfs een beetje hard handig gedaan. Met moeite perste ze er af en toe een huiltje uit, maar haar ademhaling was niet zoals het hoorde te zijn en ze bleef een beetje blauw. Toen Dennis eenmaal de navelstreng had doorgeknipt werd ze snel weer van me af geplukt. Ondertussen werd ik gehecht en lag ik daarom achter een gordijntje. Ik kon dus niet goed zijn waar ze allemaal mee bezig waren. Toen het gordijntje eenmaal open ging werd ik best een beetje verdrietig.

Daar lag mijn kleine ukkie, met allemaal slangetjes aan haar lijfje en een klein zuurstof maskertje op. Ze werd in de couveuse gelegd en er stonden allemaal apparaatjes naast haar te piepen. Uiteindelijk heeft ze maar 1 dag in de couveuse gelegen, mocht na een aantal uur haar maagsonde er al uit en na 2 dagen had ze alleen nog een infuusje in haar hand en wat plakkertjes op haar borst.

Mijn bevalling is niet helemaal gelopen zoals ik had gehoopt. Het is zelfs bijna een spoed keizersnede geworden (vandaar dat gelul over die piercings). Gelukkig mochten we na 3 dagen weer naar huis en doet ons kleintje het nu super goed!

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Malou 13 juli 2015 at 12:12

    Wat fijn dat het nu goed gaat! Wel heel interessant om te lezen trouwens :)

  • Reply Levv 13 juli 2015 at 20:48

    Zo, dat stuk na 18:00uur klinkt allemaal bekend! (EGF – Levv :) ) Ik was ook tijdens de weeënstorm telkens in slaap aan ’t sukkelen, maar besef nu pas dat dat door een natuurlijke pijnstiller komt!

    Wat pittig en hoe anders dan je je had voorgesteld. Lijkt me heel erg schrikken dat ze je baby weghalen en ’t volgende moment dat je haar ziet ze aan allemaal slangetjes ligt!!
    Gelukkig gaat nu alles goed en hopelijk heb je de bevalling en de couveuse-tijd een plekje kunnen geven. :)

  • Leave a Reply

    <3 </3 :watermelon: :sunflower: :strawberry: :shoe: :love: :house: :hi: :grow: :gift: :gift2: :elephant: :drops: :clover: :cherry: :caterpillar: :castle: :candles: :cake: :bow: :boat: :bird: :balloon: :D :-< :*: :***: (r) (ff) (f) (:heart balloon:)