Mama & Baby

Mijn Thuisbevalling

18 juli 2017

Inmiddels is het alweer 2 maanden geleden dat ik bevallen ben van onze zoon Odin. Ondanks dat ik al een keer eerder ben bevallen was ik weer heel nieuwsgierig naar hoe het zou gaan. Bij Freya werd ik natuurlijk ingeleid, dus ik wist totaal niet wat me te wachten stond. Hoe zal het beginnen, zal alles wel goed gaan en zou hij écht zo groot zijn als dat de artsen denken?

11 mei 2017. Dennis en ik zijn vandaag twee jaar getrouwd. We willen het niet bijzonder gaan vieren, maar we besluiten wel om even naar de supermarkt te lopen voor taart. Daar heb ik al dagen trek in en vandaag besluit ik er aan toe te geven. Ik twijfel nog even of we niet met de auto zullen gaan; met de bekkeninstabiliteit is het best een eindje lopen en de voorweeën waar ik al een week last van heb maken het ook niet beter. Tijdens het lopen merk ik wel dat de harde buiken en krampen wat erger worden, maar wanneer we halverwege even op een bankje ploffen om bij te komen merk ik dat het alweer afzakt. Vals alarm dus, alwéér. Ik strompel verder naar de supermarkt, kies een heerlijke aardbeien vlaai en wandel daarna met veel pijn en moeite weer terug naar huis.

De hele dag blijven de krampjes komen en gaan, niks bijzonder want zo gaat het al een hele week. Vorige week vrijdag heb ik zelfs de verloskundige gebeld omdat ik dacht dat het misschien al begonnen was. Hoewel er inderdaad al wat ontsluiting was gebeurde er verder niets en loop ik een week later nog steeds met diezelfde, vervelende krampen. Ik ben er klaar mee. Door de voorweeën slaap ik ontzettend slecht en daarnaast is deze hele zwangerschap totaal niet wat ik ervan had verwacht. Ik mopper nog tegen Dennis dat de baby nu wel eindelijk mag komen of anders op moet houden met zijn grapjes.

Die avond eten we gezellig bij Dennis’ ouders. Ik ben te moe om het stuk te lopen dus we pakken lekker lui de auto. Nog steeds heb ik wat krampen maar ik denk er verder niet zo veel bij na. Ik ben afgelopen week al te vaak teleurgesteld geweest. Een van Den zijn zusjes is er ook en we zijn gezellig aan het kletsen als ik merk dat de krampen toch wel wat vervelender beginnen te worden. Nog steeds gaat er geen belletje rinkelen dus ik schuif gezellig aan tafel en eet met moeite een bord pasta leeg. Terwijl Freya de boel op stelten zet omdat ze zo moe is maakt Dennis nog plannen om naar de dierentuin te gaan. ‘Ja, als Silke nog niet bevallen is dan hé’ grapt hij er achter aan. De dag is geprikt; zondag gaan we naar de dierentuin, op moederdag.

Terwijl het toetje op tafel komt begint het me op te vallen dat de krampen niet meer te negeren zijn. Ik vertel het aan Dennis, maar die trekt zich er niet zoveel van aan. Hij wil graag nog een kopje koffie drinken voor we gaan en ik stem daar mee toe. Het zal toch nog niet begonnen zijn, en zowel dan duurt het nog wel even voor het écht vervelend wordt. Toch besluit ik de krampen die ik voel vast te timen in mijn app. Na 30 minuten timen kijk ik eens naar het overzichtje en ik schrik me te pletter; netjes om de 6 á 7 minuten heb ik krampen die zo’n 60 seconden lijken te duren. Tijd om naar huis te gaan en de verloskundige te bellen! Ik spreek met mijn schoonmoeder af dat ik haar bel als Freya opgehaald moet worden maar ik hoop dat dat niet nodig is.

Eenmaal thuis bel ik de verloskundige, het is inmiddels half 9 ’s avonds en vertel haar dat ik denk dat het dit keer écht begonnen is. We spreken af dat ze rond kwart over 9 even komt kijken. Terwijl ik ophang voel ik dat de krampen pijnlijker worden en me er echt op concentreren moet. Samen met Dennis breng ik Freya naar bed en als ik, met veel pauze’s, eindelijk het verhaaltje voorgelezen heb valt Freya in slaap. Nog even blijf ik bij haar zitten. Wat gek dat ze over een paar uur niet meer mijn kleine meisje is, maar grote zus. Ik kan een traantje niet bedwingen en na haar een dikke kus te hebben gegeven loop ik naar bedenen waar net de verloskundige aankomt.

Hoe het gaat? Nou, eigenlijk best goed. De weeën zijn goed uit te houden en ik voel me eigenlijk heel relaxed. Na een kleine controle constateert de verloskundige dat ik al 3cm ontsluiting heb. We spreken af dat ze rond 1 uur belt als ze nog niets van me heeft gehoord, maar dat als mijn vliezen breken of de weeën erger worden ze direct weer langs komt. Als de verloskundige eenmaal weg is app ik maar direct de kraamverzorgster. Het is dezelfde lieverd die bij ons kwam kramen toen Freya geboren was en dit keer zal ze ook komen assisteren bij de bevalling. De arme schat appt terug dat ze nog in een overleg zit tot 22.00 maar dat ze erna direct onze kant op komt. Ondertussen probeer ik wat weeën op te vangen door over de krabpaal van de katten heen te hangen. Dexter is het daar niet mee eens en precies tijdens een wee vliegt hij omhoog en hangt in mijn arm. Alsof het nog niet vervelend genoeg was ;)

Om 22.30 vraag ik Dennis om de verloskundige terug te bellen. De weeën worden krachtiger en komen vaker. Het is nog goed uit te houden maar ik heb toch graag dat ze langs komen. Langzaam raak ik in mijn bubbeltje maar als beide verloskundigen en de kraamverzorgster voor de deur staan ben ik er weer uit. We kletsen wat, drinken thee en terwijl ik de weeën opvang masseert Marga (de kraamverzorgster) mijn rug om de rugweeën wat dragelijker te maken. Om 00.00 komen de weeën om de 3 minuten en besluiten we naar boven te gaan om mijn vliezen te breken. Of ik even op het bed wil liggen? Eitje, dacht ik. Maar liggend weeën opvangen blijkt lastiger als ik dacht. Al die tijd had ik beneden op mijn knieën over de bank geleund, maar liggend was het niet te doen. Gelukkig zijn de vliezen snel gebroken en erna besluit ik dat ik wil kijken of het prettiger is onder de douche.

Dat had ik véél eerder moeten doen. Door het warme water kan ik heerlijk ontspannen en doordat ik een douche stoel heb geleend bij de thuiszorg hoef ik ook geen energie te verspillen aan het staan. Ik zit net een half uur onder de douche als ik ineens heel misselijk word. Na het braken lacht de verloskundige naar me en zegt dat het échte werk nu gaat beginnen. Ik raak in mijn bubbel en heb geen idee meer van waar ik ben. Het enige wat ik kan doen is me concentreren op de weeën. Langzaam laat ik ze over me heen komen en ik tel bij iedere wee af naar de ontmoeting van mijn kindje. Ik geniet, wat is dit magisch. Wat geweldig dat ik dit nu zó bewust kan mee maken en wat heerlijk dat ik me zo goed kan ontspannen. Ik heb de douchekop op mijn buik gericht en probeer me bewust te zijn van de laatste schopjes in mijn buik. Eindelijk zal er een einde komen aan die ellendige zwangerschap en eindelijk zal ik straks mijn baby in mijn armen kunnen sluiten. Eindelijk.. AAAH! De hele bevalling ben ik stil geweest maar nu maak ik eventjes geluid. Terwijl ik op kijk staat de verloskundige voor mijn neus: ‘kom maar naar bed, je mag gaan persen’.

Wat? Ik zit pas 20 minuten onder de douche? Het kan toch niet nu al zover zijn? Wel dus. Ik voel ontzettende persdrang en mag op handen en knieën proberen zachtjes mee te persen. Er word nog geluisterd naar het hartje en ik hoor het kloppende geluid door heel de kamer bonzen. Wauw, nog even en hij is er! Maar niks is minder waar. Ik pers en ik pers maar er gebeurd niets. De verloskundige doet wat onderzoek en constateert dat het hoofdje niet goed ligt waardoor ik nog net geen volledige ontsluiting heb. Het is kwart over 1, ik moet op mijn zij gaan liggen en moet de persweeën weg proberen te zuchten. Dennis staat bij mijn hoofd en houd mijn handen vast. Hij aait me tijdens het puffen door mijn haren. Man, wat houd ik toch van hem! Tussen de weeën door wil ik hem alleen maar kroelen en kussen. Bijna, bijna is ons tweede kindje er!

Om 02.00 mag ik op mijn rug gaan liggen en mee gaan persen, een uur nadat de persdrang is begonnen. De weeën zijn niet meer te houden. Mijn hele buik golft mee en ik hoef amper kracht te zetten. De verloskundige brengt mijn hand tussen mijn benen en ik voel hoe  het hoofdje van de baby staat. Ik pers en pers. Ik hoor haar nog zeggen: ‘als deze wee over is mag je nog eens voelen, het hoofdje is al geboren’. Maar zo ver komt het niet. Een enorme wee golft door mijn buik en om 02.10 ligt Odin op mijn borst. Direct begin hij te huilen en ik laat me opgelucht naar achter vallen. Hij ademt zelf! Hij doet het! Hij huilt!

 

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply Marije 18 juli 2017 at 16:11

    Met ingehouden adem gelezen! Wat heb je een prachtige bevalling gehad!

  • Reply Milou 18 juli 2017 at 20:08

    Waaaauw! Voor zo’n bevalling teken ik! Alleen al hoe je het schrijft lijkt het allemaal zo ontspannen! En dat bewuste ook allemaal: voor de laatste keer je enige kind naar bed brengen enzo…

  • Reply Nicky Spijkers 18 juli 2017 at 23:35

    Heel mooi geschreven <3

  • Leave a Reply

    <3 </3 :watermelon: :sunflower: :strawberry: :shoe: :love: :house: :hi: :grow: :gift: :gift2: :elephant: :drops: :clover: :cherry: :caterpillar: :castle: :candles: :cake: :bow: :boat: :bird: :balloon: :D :-< :*: :***: (r) (ff) (f) (:heart balloon:)