Health Persoonlijk

Zelfbeschadiging. Mijn Ervaring

8 februari 2017

Ik zit nu al een tijdje naar een leeg tekstveld te staren omdat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen. Het leek me zo’n mooi idee, 4 artikelen schrijven over zelfbeschadiging in aanloop tot SIAD, oftewel: Self Injury Awareness Day. Maar hoe begin ik zoiets? Hoe schrijf ik zo’n artikel zonder te veel in details te treden en stel ik mezelf niet veel te kwetsbaar op? Ik ga dus maar gewoon beginnen, anders zit ik hier over een week nog.

Trigger Warning! Hoewel ik probeer niet te veel in details te treden kan dit artikel toch gevoelig liggen bij mensen die zelf automutileren. 

Dat ik mezelf jaren lang beschadigd heb, daar maak ik geen geheim van. Ik heb mijn ergste littekens inmiddels laten coveren met een tatoeage en als mensen me vragen wat de betekenis achter de rozen zijn leg ik dat altijd eerlijk uit. Maar dan komt vaak de vraag: ‘waarom deed je dat dan?’. Eeeh, ja, waarom eigenlijk? Het moment dat ik mezelf voor het eerst beschadigde kan ik me niet eens meer herinneren. Ik was ongeveer een jaar of 13, 14. Ik werd in de straat waar we woonden al jaren gepest, zo erg dat er soms zelfs schoppen en slaan aan te pas kwam. Op school ging dat door, al waren de pesters daar wat minder opvallend en gebeurde het ‘stiekem’. Banden leeg laten lopen, spullen stelen, lelijke dingen in mijn agenda schrijven. Kinderachtig, maar voor een 13 jarige erg pijnlijk.

Omdat ik zowel op school als in de straat gepest werd had ik weinig vrienden. En de vrienden die ik wél had raakte ik langzaam kwijt door mijn eigen gedrag. Ik dacht dat ik het wel verdiende, dat gepest, en daar ging ik me ook naar gedragen. Ik zonderde me af, wilde zo min mogelijk contact en maakte om de haverklap ruzie. Ik kon hen maar beter afstoten voor zij dat bij mij zouden doen. Hoewel ik de exacte reden niet eens weet speelde dit alles wel mee in het beschadigen van mezelf. Ik was van mening dat ik beter mijzelf pijn kon doen dan dat ik het toeliet dat een ander dat deed.

Hoewel het onschuldig begon merkte ik dat het voor mij een toevlucht was geworden. Wanneer de emoties te hoog opliepen na een dag pesterijen was dit mijn enige manier om weer rustig te worden in mijn hoofd. Ik wist niet beter. Dat het niet de juiste manier was en het me jaren later nog zou achtervolgen, daar stond ik niet bij stil. Ik dacht in korte termijn oplossingen en dit werkte voor mij. Ik werd er steeds ‘handiger’ in de wonden te verstoppen en wanneer iemand er naar vroeg wist ik ze, dacht ik, aardig om te lullen.

Op mijn 18e werd dan eindelijk de diagnose borderline gegeven. Ik kon op zoek naar therapie die zich meer zou richtten op de problematiek en hoopte dat het allemaal wel beter zou worden. Dat ging het ook, soms. Maar vaker niet als wel. Ik zat ontzettend met mijzelf in de knoop en door de therapieën moest ik dingen ophalen die ik al jaren had verdrongen. Ik stopte met therapie en vond dat ik het zelf wel uit kon zoeken. Dit heeft zich een aantal keren herhaald tot er bij mij een knop om ging. Inmiddels was ik al een paar jaar samen met Dennis en heeft hij me geholpen ermee om te gaan. We gooiden samen mijn mesjes weg, maakte eindeloze wandelingen, rookte talloze sigaretten en hadden knallende ruzies. Maar het hielp wel. Langzaam maar zeker leerde ik dat er andere manieren waren om om te gaan met mijn emoties en stapje voor stapje verdween de drang om mijzelf te beschadigen naar de achtergrond.

Ineens was het zover, ik had me net uitgekleed om te gaan douchen en liep langs de spiegel. Mijn armen en benen leken ineens zo.. kaal. Toen besefte ik me dat het al een week geleden was dat ik mezelf beschadigd had. Die week werd een maand, die maand werd een jaar en zo kwam er een steeds grotere afstand sinds ‘die laatste keer’. Toen ik twee jaar lang niet meer beschadigd had heb ik mijzelf een tattoo cadeau gedaan. De rozen op mijn rechter onderarm. De gedachtes aan zelfbeschadiging waren er nog wel, maar nu had ik iets om me te herinneren van hoe ver ik gekomen was. Dat, én ik durfde mijn armen weer te tonen. Iets wat ik haatte is iets geworden wat ik prachtig mooi vond. Ik schaamde me niet meer om met korte mouwen rond te lopen, ik hoefde geen zomers meer door te brengen met warme truien omdat ik bang was voor vragen of rare blikken. Die 17 april 2013 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Toen ik voor de spiegel mocht gaan staan om het resultaat te bekijken heb ik gehuild als een klein kind. Mán wat was ik trots op mijzelf.

En nu, 4 jaar later, kan ik trots zeggen dat ik op een enkele keer na mezelf al 6 jaar lang niet meer heb beschadigd. Ik durf er open over te praten, vragen over te beantwoorden en misschien wel het allerbelangrijkste: ik schaam me er niet meer voor. En daarom schrijf ik de komende woensdagen, in aanloop tot 1 maart, een artikel over zelfbeschadiging. Wat mij geholpen heeft, hoe een ander zou kunnen helpen en andere tips en adviezen. Niet omdat ik een aandachttrekker ben, wél omdat ik vind dat er meer aandacht moet komen voor dit probleem.

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply Linda 8 februari 2017 at 06:22

    Wat een prachtig geschreven en stuk, wat goed dat je dit geschreven hebt. Ik denk dat veel mensen hier wat aan hebben, hetzij om er meer van te leren, hetzij om te zien van hoever je gekomen bent en dat zij ook kunnen stoppen.
    Echt super goed van je en wat ongelooflijk fijn dat je Dennis naast je zijde had destijds en nog steeds hebt. <3

  • Reply Priscilla 8 februari 2017 at 15:13

    Wat heb je dit weer prachtig verwoord! Meis je mag trots op jezelf zijn!

  • Reply Nicky 8 februari 2017 at 15:35

    Wat mooi geschreven ♡ <3

  • Reply Clio 9 februari 2017 at 09:22

    Ben zo trots op jou! Een van de dingen die ik zo erg aan jou waardeer is dat je altijd zo open en eerlijk bent hierover. Daar kunnen anderen echt wat van leren en steun in vinden. :love:

  • Reply Bianca 15 februari 2017 at 19:20

    Allereerst wil ik zeggen respect dat je het deelt, het moet vast heel moeilijk zijn om je zo kwetsbaar op te stellen. Ik heb je een paar keer mogen ontmoeten en ik vind je een top vrouw!! Zoals je misschien weet doet mijn ex aan automutilatie en heb ik het dus van dichtbij meegemaakt. Er rust een groot taboe op en vind het mooi dat je dit wil doorbreken.
    Liefs, bianca

    • Reply Silke Bouwes 15 februari 2017 at 19:30

      Hee Bianca,

      Wat super leuk om een berichtje van jou te ontvangen! En dan nog zo’n lieve ook :)
      Bedankt voor je mooie woorden, ik hoop dat alles goed met je gaat!

      Veel liefs!

    Leave a Reply

    <3 </3 :watermelon: :sunflower: :strawberry: :shoe: :love: :house: :hi: :grow: :gift: :gift2: :elephant: :drops: :clover: :cherry: :caterpillar: :castle: :candles: :cake: :bow: :boat: :bird: :balloon: :D :-< :*: :***: (r) (ff) (f) (:heart balloon:)